UTWORY WOKALNO-INSTRUMENTALNE

 

Angelus na sopran, chór mieszany i orkiestrę (1984)

S solo-coro misto-4444-4441-batt (6esec) cel 2ar pf-archi
Czas trwania: 24'
Prawykonanie: 12 X 1984, Katowice, wyk. Chór Polskiego Radia w Krakowie i WOSPR w Katowicach, dyr. Antoni Wit

Dzieło do tekstu Pozdrowienia Anielskiego, napisanie z myślą o klasztorze Jasnogórskim i uroczystości otwarcia – po konserwacji – tamtejszego Ołtarza. „To jest chyba pierwszy mój utwór religijny”. mówił Wojciech Kilar. „Zaraz wszakże ogarniają mnie wątpliwości, jakoś nie mam śmiałości przyznać się do muzyki czysto religijnej. Jest to przecież Angelus roku 1984, utwór w którym sacrum i profanum — jak zwykle w mojej twórczości — wzajemnie się przenikają i łączą. [...] Religijność tego utworu jest nierozerwalnie związana z tym, co się u nas dzieje”.

Angelus ma formę symetryczną, łukową. Modlitwa jest odmawiana najpierw wielokrotnie przez chór, na wzór różańca. Narastając w swej sile, przeradza się w śpiew: umuzycznioną prośbę, błaganie, a wreszcie dramatyczne wezwanie Marii. Na końcu powraca w swej formie pierwotnej, mówionej — stopniowo cichnąc, wygasając, oddalając się (Leszek Polony, Żywioł i modlitwa).

Angelus na sopran, chór mieszany i orkiestrę (1984), wyk. NOSPR, Chór Filharmonii Narodowej, H. Wojnarowski dyr, DUX/PWM 0484
Angelus - wykonanie z 22. Festiwalu Gaude Mater, dyr. A. Klocek


Bogurodzica na chór mieszany i orkiestrę (1975)

coro misto-4444-4441-batt (6esec) 2ar pf (a 4 mani)-archi
Czas trwania: 10'
Prawykonanie: 18 IX 1976, Warszawa, „Warszawska Jesień"
Wykonawcy: Chór i Orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Witold Rowicki

„Forma - bardzo zwarta, ciągła; architektonika i konstrukcja wewnętrzna - uderzająco prosta; skupienie muzyki - maksymalne; efekt - mocny, wstrząsający. Całym utworem rządzą dwie formuły ruchu (rytmu): rytm punktowany i ruch miarowy równych wartości rytmicznych. Podstawowe zasady rozwoju formy to - narastanie, kontrast elementarny, powtarzalność. Wewnętrzny system organizacji dźwięków jest spójny i prosty. Melodyka wokalna - zredukowana; dominuje recytacja na jednym dźwięku (quasi-imitacyjnie wymiennym wewnątrz faktury chóru” (Bohdan Pociej)

Bogurodzica na chór mieszany i orkiestrę (1975), wyk. NOSPR, Chór Filharmonii Narodowej, H. Wojnarowski dyr, DUX/PWM 0484
Bogurodzica - wykonanie z 22. Festiwalu Gaude Mater, dyr. Adam Klocek


Diphthongos na chór mieszany, 2 fortepiany, perkusję i smyczki (1964 )

coro misto-0000-0000-batt (6esec) 2pf-archi (12.12.0.8.4)
Czas trwania: 4'

Młodzieńcza kompozycja Wojciecha Kilara, wpisująca się w nurt jego twórczości awangardowej. Oparta na materiale szmerowo – perkusyjnym, wykorzystuje niekonwencjonalne efekty wokalne, takie jak okrzyki trobriandzkich piosenek „lo’uwa” oraz instrumentalne (arpeggia za podstawkiem, pizzicato wydobywane plektronem). Głównym czynnikiem formotwórczym w utworze jest dynamika, którą kompozytor obrazuje w partyturze w szczególny sposób graficzny (wykres osi czasu).


Exodus na chór mieszany i orkiestrę (1981)

coro misto-4444-6661-batt (6esec) cel 2ar 2pf-archi (9.8.7.6.10)
Czas trwania: 23'

Poemat na chór i orkiestrę, którego tytuł nawiązuje do Biblijnej Księgi Wyjścia. Jego prawykonanie podczas Warszawskiej Jesieni w 1981 roku wywołało, jak pisze Leszek Polony „frenetyczną owację. Publiczność, zrazu skonsternowana ustawicznym powtarzaniem akordu E – dur (rozległy się nawet pojedyncze śmiechy), została ostatecznie porwana siłą i dynamizmem kompozycji”. Mottem kompozycji stały się biblijne słowa pieśni: Śpiewajmy pieśń chwały na cześć Jahwe, bo swą potęgę okazał...", którą po przejściu przez Morze Czerwone intonuje lud Izraela.

Utwór w swej idei formalnej nawiązuje do Bolera M. Ravela. Kompozytor potwierdził w swych wypowiedziach, iż nawiązanie owo jest w pełni zamierzone: Exodus stanowiłby trzecią - po Ravelu i Szostakowiczu (VII Symfonia) - wersję fascynującego crescendowania formy, opartej na jednym obsesyjnie powtarzanym temacie czy pomyśle. Narastanie dynamiczne formy, w miarę wielokrotnego powtarzania owej prostej formuły, doprowadza do wejścia chóru. Łaciński tekst jego śpiewu nawiązuje do podstawowych idei i słów - topoi chrześcijaństwa: istnienia i obecności Boga, radości wiary, wezwania Bożej pomocy, pragnienia oddania się pod Jego opiekę: Domine Deus unus, Ecce venit populus tuus, Domine, Alleluia, Hosanna homini, Hosanna ei, qui venit hodie in nomine Domini. Kulminacja utworu, rozwijającego się z prostej i naiwnej formuły melodycznej, poraża wprost swym triumfalnym, ekstatycznym czy wręcz eschatologicznym wymiarem. [Leszek Polony]

Autor okładki partytury: Jerzy Duda-Gracz

Exodus na chór mieszany i orkiestrę (1981), wyk. NOSPR, Chór Filharmonii Narodowej, H. Wojnarowski dyr, DUX/PWM 0484
Exodus - wykonanie z 22.Festiwalu Gaude Mater, dyr. Adam Klocek


Magnificat na sopran, tenor, baryton, chór mieszany i orkiestrę (2006)

STB solo-coro misto-3333-4331-batt (4esec) ar pf-archi
Czas trwania: 45'

„Magnificat” jest drugim po „Missa pro pace” ściśle liturgicznym dziełem Wojciecha Kilara. Tekst kantyku Marii z Ewangelii według św. Łukasza rozdzielił kompozytor na siedem części. Forma dzieła ma charakter koncentryczny, skupia się wokół części środkowych, opiewających miłosierdzie, wszechmoc i wielkość Boga. Symetrycznym odpowiednikiem prologu ze wstępną fanfarą trąbek, rogów i puzonów jest majestatyczny finał, który rozpoczyna się ekspozycją fugi w grupie blachy. [Leszek Polony]

Dzieło zostało opatrzone dedykacją „Mojej Żonie". "To jest moje podziękowanie Panu za życie i za wolną Polskę. Także za to, że możemy się tutaj kłócić, spierać, awanturować nawet bez zezwolenia Wielkiego Brata. »Wielkie bowiem rzeczy uczynił nam Wszechmocny«. Wierzę w to, że jest jakiś plan Boży, który się teraz realizuje" -  powiedział na temat dzieła kompozytor.

Magnificat (chór), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Magnificat anima mea Dominum (sopran), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Quia respexit humilitatem (sopran, chór), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Quia fecit mihi magna (sopran, bas, chór), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Fecit potentiam (chór),wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Esurientes implevit bonis (sopran, tenor, bas), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592
Suscepit Israel (sopran, tenor, bas, chór), wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592


Missa pro pace na głosy solowe, chór mieszany i orkiestrę (2000)

SATB solo-coro misto-3333-4331-timp 2ar pf-archi
Czas trwania: 70'
Dzieło powstało na zamówienie Filharmonii Narodowej
Prawykonanie: 12 I 2001, Warszawa, wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Narodowej, I. Kłosińska (S), J. Rappe (A), Ch. Daniels (T), R. Tesarowicz (B), dyr. K. Kord

„Missa pro pace” jest pierwszym, ściśle liturgicznym dziełem kompozytora. Powstała w 2000 roku na zamówienie Kazimierza Korda z okazji jubileuszu stulecia Filharmonii Narodowej, w intencji pokoju na nowe tysiąclecie. Jest to tradycyjny cykl, złożony z części stałych, z wyodrębnioną „Dona nobis pacem”. Kompozytor nawiązuje w niej do idiomów muzycznych wczesnego średniowiecza, baroku i romantyzmu. Bohdan Pociej napisał o nim: „Kompozycja religijna Wojciecha Kilara, jego pierwsza msza, rozwija się i rozgrywa w czasie sakralnym: medytacji, kontemplacji, modlitewnego skupienia. Muzyka „Mszy” - głęboko tradycyjna, w średniowiecznej aż pobożności zakorzeniona - jest w swej ekspresji niezwykła. Uderza jej moc wewnętrzna, duchowa, tłumacząca się siłą wiary. Tę moc muzyki prostą i skupioną odczuje każdy jej słuchacz współuczestniczący w mszalnym misterium. Albowiem Wojciech Kilar napisał muzykę religijną do rdzenia - w całkowitej adekwatności środków, języka i stylu do łacińskiego tekstu Mszy. Może więc ona również służyć liturgii - nabożeństwu mszalnemu w kościele szczególnie uroczystemu. [Bohdan Pociej]

Sam kompozytor wspomina:  "Zawsze marzyłem o napisaniu mszy, ale bałem się. Prawdopodobnie do końca życia nie ośmieliłbym się jej napisać, gdyby dyrektor Filharmonii Narodowej Kazimierz Kord nie zwrócił się do mnie z prośbą o napisanie utworu na stulecie Filharmonii. Pomyślałem sobie: Jestem kompozytorem. Coś napiszę. Może to będzie uwertura, może jakiś koncert? I wtedy on mówi: A może byś napisał mszę. Pamiętam do dzisiaj ten moment. Zaniemówiłem. Wypowiedział słowo, o którym całe życie marzyłem, ale nie miałem odwagi. Powiedziałem mu: Słuchaj, ja pomyślę. To jest zadanie niesłychane. Dlaczego niesłychane? Od tego momentu zaczęło to we mnie żyć. Pomyślałem, że jeżeli Kord, który tak dobrze zna mnie i moją muzykę myśli, że ja podołam, to może podołam. (…)  Pierwszego wykonania oczekiwałem z wielką tremą, a było to w Warszawie na początku 2001 roku - początku Jubileuszu Filharmonii. Warszawska publiczność przyjęła mszę niesłychanie serdecznie. Przez myśl mi wtedy nie przyszło, że pod koniec tego samego roku utworu wysłucha Ojciec Święty. Na warszawskim koncercie była pani Ewa Bednarkiewicz, która jest prezesem Towarzystwa Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II. Przyszła do mnie po koncercie i mówi: Ojciec Święty musi tę mszę usłyszeć. Spotkała się z bpem S. Dziwiszem, który spytał: A jaka to jest muzyka?. Pani Ewa dała mu płytę. Biskup Dziwisz milczał przez kilka miesięcy. Dopiero w Lublinie, na uroczystości z okazji wręczenia doktoratu honoris causa KUL-u bpowi S. Dziwiszowi, prezes E. Bednarkiewicz mówi: Księże Biskupie, co z wykonaniem mszy Kilara. Jak to? – pyta bp Dziwisz – 7 grudnia. To, że msza mogła zabrzmieć w Watykanie, to cud, niewątpliwie najwspanialszy moment w życiu mojej żony i moim. (Łukaszuk Robert, Tutaj poczułem jej matczyną rękę (w:) "Jasna Góra" 2002 nr 9 (224))

Kyrie, wyk. Chór Opery Wrocławskiej, Charles Daniels - tenor, Zofia Kilanowicz - sopran, Piotr Nowacki - bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, Marek Pijarowski - dyrygent, Jadwiga Rappé - alt, wyd. DUX 0434
Gloria, wyk. Chór Opery Wrocławskiej, Charles Daniels - tenor, Zofia Kilanowicz - sopran, Piotr Nowacki - bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, Marek Pijarowski - dyrygent, Jadwiga Rappé - alt, wyd. DUX 0434
Credo, wyk. Chór Opery Wrocławskiej, Charles Daniels - tenor, Zofia Kilanowicz - sopran, Piotr Nowacki - bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, Marek Pijarowski - dyrygent, Jadwiga Rappé - alt, wyd. DUX 0434
Sanctus, wyk. Chór Opery Wrocławskiej, Charles Daniels - tenor, Zofia Kilanowicz - sopran, Piotr Nowacki - bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, Marek Pijarowski - dyrygent, Jadwiga Rappé - alt, wyd. DUX 0434
Agnus Dei, wyk. Chór Opery Wrocławskiej, Charles Daniels - tenor, Zofia Kilanowicz - sopran, Piotr Nowacki - bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, Marek Pijarowski - dyrygent, Jadwiga Rappé - alt, wyd. DUX 0434


Siwa mgła na baryton i orkiestrę (1979)

Bar solo-0000-4330-batt (4esec) ar pf-archi (7.6.4.6.10)
Czas trwania: 18’
Prawykonanie: 14 IX 1979, Bydgoszcz, wykonawcy: Filharmonia Krakowska, dyr. J. Katlewicz, A. Bachleda (Bar)

Poemat wokalno – symfoniczny, dedykowany Andrzejowi Bachledzie. Inspiracją poetycką stała się dla kompozytora śpiewka „Górole, górole, górolska muzyka”, w której siwa mgła „siadła na Giewoncie” i przesłoniła juhasowi drogę do dziewczyny (L. Polony). „Siwą mgłę" napisałem latem 1979 na zamówienie XVII Bydgoskiego Festiwalu Muzycznego – opowiadał kompozytor – i dedykowałem Andrzejowi Bachledzie, który też wraz z Orkiestrą Filharmonii Krakowskiej pod dyrekcją Jerzego Katlewicza był pierwszym wykonawcą utworu 14 września 1979 w Bydgoszczy. Osią utworu jest od dawna mnie fascynująca, staroświeckiego zapewne pochodzenia nuta „wierchowa”, jedna z rzadkich i niezwykłych w swej elementarnie prostej i przepysznie bogatej konstrukcji melodii ludowych, których naturalna doskonałość stanowi zagadkę dla kompozytora profesjonalnego. Z muzycznego i słownego tekstu tej pieśni wyprowadzone zostały wszystkie elementy utworu. Po dłuższym wstępie, w którym zbudowane na siedmiu transpozycjach gamy góralskiej wielodźwięki przenikają się wzajemnie, rozjaśniając lub zaciemniając krajobraz „mgły”, pojawia się intonowana przez baryton pieśń w swojej oryginalnej postaci, dokładnie odpowiadającej znanemu zapisowi. Kolejne pojawienia się „nuty” przedzielone są coraz bardziej rozbudowanymi epizodami orkiestrowymi, będącymi jakby programowym komentarzem do tekstu słownego poszczególnych zwrotek; utwór jest zatem pewną odmianą formy poematu symfonicznego.


Solenne per 67 esecutori (1967)

Soprano ‘off’ con microfono-0000-4440-batt (4esec) pf (2esec)-archi (12.0.4.4.4)
Czas trwania: 7’
Utwór dedykowany Nadii Boulanger

Prawykonanie: 22 września 1967, Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, A. Malewicz – Madey (mezzosopran), Orchestre Philharmonique de l’ORTF (obecnie Orchestre Philharmonique de Radio France), dyr. Ch. Bruck

Utwór jest efektem poszukiwań sonorystycznych kompozytora. Charakteryzuje go nietypowy skład wykonawczy (sopran z mikrofonem, grupa instrumentów dętych blaszanych, rozbudowana sekcja perkusyjna, jeden fortepian dla dwóch pianistów oraz smyczki, w sumie – jak w tytule, 67 muzyków), stosowanie efektów quasi – stereofonicznych oraz dążność do redukcji środków muzycznych. Sonoryzm „zyskuje w nim na precyzji rysunku, bardziej zniuansowanych barwach klasterowych współbrzmień, harmonicznej pełni brzmienia, ściślejszej formie, nie traci zaś nic ze swego wigoru i dynamiki, stanowiących o indywidualnym obliczu muzyki Kilara. Staje się „solenny”, uroczysty – zgodnie z sugestią płynącą z tytułu kompozycji (Leszek Polony, „Żywioł i modlitwa”, s. 100).


IV Symfonia „Sinfonia de motu” na sopran, baryton, chór i orkiestrę (2005)

S Bar solo-coro misto-4444 4441-batt cel ar pf-archi
Czas trwania: 60'
Utwór napisany na zamówienie Towarzystwa Fizyków Polskich
Prawykonanie: 12 IX 2005, Warszawa, wyk. Iwona Hossa (S), Jarosław Bręk (Bar), Chór i orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Antoni Wit

Sinfonia de motu powstała w roku 2005 czyli światowym Roku Fizyki. W partyturze dzieła kompozytor umieścił jego motto muzyczne: motyw złożony z pięciu dźwięków: G e c h A. Są to zaszyfrowane podstawowe pojęcia i wielkości fizyczne: stała grawitacji, ładunek elektronu, prędkość światła, stała Plancka oraz atom. Ta struktura muzyczna stała się materiałem motywicznym całej symfonii.
Jako tekst literacki posłużyły kompozytorowi obszerne fragmenty z Boskiej komedii Dantego. Układają się one w pewną całość, której sens wiedzie od ciemności, pierwotnego chaosu i piekła – ku niebu, gwiazdom, wiecznemu i najwyższemu światłu, a wreszcie wszechogarniającej miłości, „co gwiazdy porusza i słońce” – a więc ku finałowej triumfalnej pieśni pochwalnej na cześć Stwórcy: Glorii.
Poszczególne części noszą tytuły literackie: 

1. Selva (las, bór)
2. Cammino (droga, podróż)
3. Luce (światło)
4. Amor (Miłość)

Pierwsza z nich posiada charakter czysto instrumentalny, rozwija się stopniowo, w majestatycznym Largo. Część druga, Allegro moderato, rozpoczyna się w duchu demonicznego scherza, z którego wyłania się temat Dies irae. Część trzecia to liryczne centrum symfonii, mistyczne i ekstatyczne Adagio, pieśń z udziałem sopranu i barytonu o rozbudowanej formie repryzowej. Część finałowa, najbardziej złożona i rozbudowana, jest sama w sobie monumentalną kantatą, z udziałem wszystkich elementów aparatu wykonawczego,
W perspektywie finałowej Glorii – tytuł symfonii nabiera swojego właściwego sensu. Nie idzie oczywiście o ruch w sensie czysto fizycznym, lecz o Tego, „co wszystko w ruch wprawia”, „co gwiazdy porusza i słońce”. W tym najbardziej mistycznym i żarliwym ze swych dzieł, wypowiada Kilar przesłanie całej swej twórczości. (cyt. za: Leszek Polony, omówienie dzieła w programie III Festiwalu Muzyki Polskiej).


V Symfonia „Adwentowa” na chór i orkiestrę symfoniczną (2007)

coro misto-3333-4332-batt (2esec)-pf-archi (12.12.12.8.6)
Czas trwania: 45'
Dzieło dedykowane Filharmonii Śląskiej
Prawykonanie: 16 XI 2007, Katowice, VIII Międzynarodowy Konkurs Dyrygentów im. G. Fitelberga, wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Śląskiej, dyr. Mirosław Jacek Błaszczyk

W czteroczęściowym dziele pojawiają się odniesienia do kultury muzycznej Śląska, druga część oparta jest na śląskiej pieśni kościelnej z XVII wieku Jezu, Jezu, do mnie przyjdź, natomiast trzecia na niemieckiej pieśni adwentowej Herr, send herab uns deinen Sohn (Andernacher Gesangbuch, Köln 1608). W częściach pierwszej i czwartej kompozytor wprowadził chór, w którym za tekst posłużyły słowa kończące Apokalipsę św. Jana oraz Amen.

Symfonia Adwentowa, I - Larghetto meditativo, wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, wyd..DUX 0781 (Wojciech Kilar Katowicom), 2010
Symfonia Adwentowa, II. Largo religiosamente wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, wyd..DUX 0781 (Wojciech Kilar Katowicom), 2010
Symfonia Adwentowa, III. Andante solennemente, wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, wyd..DUX 0781(Wojciech Kilar Katowicom), 2010
Symfonia Adwentowa,  IV. Largo, supplichevolment, wyk. Chór i Orkiestra Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, wyd..DUX 0781(Wojciech Kilar Katowicom), 2010


Te Deum na głosy solo, chór mieszany i orkiestrę (2008)

SATB solo-coro misto-0000-4331-timp ar pf-archi (8.7.6.5.4)
Czas trwania: 30'
Prawykonanie: 9 XI 2008, Kraków, IV Festiwal Muzyki Polskiej, wyk. NOSPR, Chór Polskiego Radia w Krakowie, Chór Filharmonii Śląskiej, P. Lane (pf), I. Hossa (S), E. Marciniec (A), R. Bartminski (T), P. Nowacki (B), W. Michniewski (dir)

Dzieło dedykowane pamięci żony kompozytora - Barbary Kilar, oparte na tekście uroczystego, pochwalnego hymnu z kanonu liturgii łacińskiej. „Język muzyczny dzieła jest syntezą dotychczasowych doświadczeń kompozytora w wielu zakresach. Podstawą kształtowania formy staje się repetycja na różnych poziomach organizacji utworu od powtórzeń dźwięków, motywów czy fraz do repetycji całych odcinków czy segmentów co prowadzi do rytualizacji narracji muzycznej. W kształtowaniu struktur melodyczno-harmonicznych dominują brzmienia konsonansowe, kwintowo-oktawowe lub wypełnione tercjowo. Utwór posiada wyraziste centra tonalne, a diatoniczne przebiegi modalno-tonalne nadają całości specyficzny archaizujący klimat. (Regina Chłopicka, książka programowa IV Festiwalu Muzyki Polskiej).


Upstairs - Downstairs na 2 chóry dziewczęce lub chłopięce i orkiestrę (1971)

2 cori ragazzi(e)-6000-4440-batt (6esec) cel ar pf-archi (7.6.6.6.6)
Czas trwania: 12’
Prawykonanie: 25 IX 1971, Warszawa, „Warszawska Jesień", wykonawcy: Orkiestra Symfoniczna Państwowej Filharmonii Śląskiej i Chór Państwowego Liceum Muzycznego w Katowicach, Karol Stryja (dir)

Jeden z ostatnich awangardowych utworów Wojciecha Kilara, który wieścił już nowe tendencje, zapowiadał kolejny przełom. Prawykonany podczas Warszawskiej Jesieni w 1971 jest „wyjściem poza obręb sonoryzmu w stronę nowej syntezy, łączącej harmonikę klasterów z tonalnym rdzeniem formy” (Leszek Polony). Dwa chóry dziecięce wykonują wokalizy (nie pojawia się tu tekst słowny).


Veni Creator (2008)

coro misto-0000-0000-archi (6.5.4.3.2)
Czas trwania: 15’
Prawykonanie światowe 13 IX 2008 Saragossa, prawykonanie polskie 28 XI 2008 Katowice,  Orkiestra Kameralna Miasta Tychy AUKSO, Zespół Śpiewaków Miasta Katowice Camerata Silesia, dyr. Marek Moś

"Ten utwór powstał w szczególnym momencie, niezwykle trudnym, chyba najtrudniejszym w życiu kompozytora. Rozmawialiśmy wielokrotnie na ten temat i on wie doskonale, że w chwilach kompletnej beznadziei, gdy los zadaje nam potężny cios, terapią jest praca" - powiedział dyrektor orkiestry Aukso, Marek Moś. Kompozycja powstała w 2008 roku do łacińskiego tekstu hymnu do Ducha Świętego, używanego w kościele katolickim podczas liturgii.

Veni Creator (2008), AUKSO, Camerata Silesia, Anna Szostak dyr, DUX 0856


Victoria na chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1983)

coro misto-2222-4331-batt (5esec) 2ar pf-archi (8.7.6.5.4)
Czas trwania: 4’
Prawykonanie: 20 VI 1983, Katowice, wyk. Chór Filharmonii Śląskiej, WOSPR, dyr. Antoni Wit

Dzieło powstało dla uczczenia drugiej wizyty Papieża Jana Pawła II w Polsce. W oczekiwaniu na nią kompozytor „przypomniał rodakom słynny ‘komunikat’, jaki król Jan III Sobieski skierował do papieża Innocentego XI po wiktorii wiedeńskiej: „Venimus, vidimus, Deus vicit – Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył”. zrodzona z optymizmu i niezachwianej wiary jest niewątpliwie utworem okolicznościowym, rodzajem hymnu pochwalnego na powitanie dostojnego gościa” (L. Polony). Utwór po raz pierwszy został wykonany w obecności Ojca Świętego 20 czerwca 1983 roku, w katowickiej katedrze Chrystusa Króla, przez artystów Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Chór Filharmonii Śląskiej pod batutą Antoniego Wita. „300 lat po zwycięskiej odsieczy wiedeńskiej kompozytor dziękczynnym hymnem przywitał polskiego papieża i jednocześnie wzbudził wśród Polaków nadzieję na odrodzenie ojczyzny po dramacie stanu wojennego.” (Marek Skocza).

Victoria, wyk. Orkiestra i Chór Filharmonii Śląskiej, dyr. Miroslaw Jacek Blaszczyk, DUX 0592